HOME LOTTE MANOU FOTOGRAFIE BLOG SHOPCONTACT
5-10-2016

EVE MATRAS + HEALTHY ROUTINE

Voordat ik mijn lekkere bedje induik (ik heb een heerlijk nieuw eve matras, yessss, aanrader!!) heb ik nog wat tijd gevonden om weer een blog te schrijven. Het is bizar hoe snel de dagen voorbij lijken te gaan. Er zitten te weinig uren in een dag om alles te kunnen doen wat ik eigenlijk zou willen.  En dat wat ik eigenlijk zou willen is soms ook nog niet helemaal duidelijk voor mij, al denkt iedereen dat ik al precies weet wat ik wil in het leven, vooral met werk. Maar dat is niet zo. Ook ik voel me soms alsof ik in die quarter midlife crisis zit, waar iedereen over schrijft. Ik bel ook wel eens mijn vrienden op om te overleggen wat ik nou moet.

Het komt er vaak op neer dat ik: 
-nu teveel ideeen heb, maar... er is altijd een maar. Te weinig durf, geld, tijd...
-teveel keuzes heb hoe ik mijn tijd in kan delen, ik vind teveel leuk.
-vind dat ik een beter ritme nodig heb, maar ben niet snel tevreden.
-vind dat ik al veel verder zou moet zijn dan waar ik nu ben.
-pieker over hoe ik ook een heel huishouden met kids ga managen later als het nu allemaal al zo veel lijkt.
-denk dat als ik nu niets verander ik vast later eindig in een hutje op de hei.

En dan, stop, 123, ademhalen, zien wat ik al heb bereikt, even om mij heen kijken, mijn moeder zien lachen, denken aan de lessen van de anti-pieker-training (ja echt), beseffen dat je het goed hebt, even zweven boven de situatie. Gelukkig lijken dan de 'problemen' een stuk minder groot. Dankbaarheid verandert mijn chaotische gevoel naar tevredenheid. Heerlijk. Zelfs het hutje op de hei lijkt dan eigenlijk best wel fijn. Lekker rustig.


25-3-2014

MY LIFE IN WORDS

00:47, niet echt bepaald de tijd om nog te bloggen, maar dat gebeurt wel vaker bij mij. Als ik dan eindelijk lekker in bed lig komen er opeens allemaal goede zinnen, plannetjes, ideeën of verhaaltjes bij me op. In het donker en met mijn ogen dicht tast ik het bureau naast mijn bed af, op zoek naar mijn notieboekje. Die ligt natuurlijk nog in mijn kantoortje. Ik draai me weer om en ik beloof mezelf dat ik morgen gelijk als ik wakker ben alles opschrijf waar ik nu nog aan denk of aan ga denken. Na een half uur, gok ik, ben ik nog steeds wakker en met nog meer zinnen en ik verbaas me elke avond weer over de kwaliteit van deze 'slaapzinnen’. Hoe lastig ik het overdag soms vind om mijn gevoel te omschrijven, hoe literair ik ’s nachts bezig kan zijn in mijn hoofd. Uiteindelijk besluit ik om mijn gedachten maar op virtueel papier te zetten voordat ze allemaal weer wegdrijven met mijn dromen. Alsof ik niet hoef na te denken gaan mijn vingers naar de toetsjes op mijn mac.



Lotte Manou Fotografie on Instagram  Lotte Manou Fotografie on Twitter Lotte Manou Fotografie on Facebook







BlogSociety