HOME LOTTE MANOU FOTOGRAFIE BLOG SHOPCONTACT
4-11-2017

DANCING & SEMINARS

Na mijn eerste ervaring met een seminar besloot ik dat ik nooit meer naar zo'n dag toe zou gaan. Dat was twee jaar geleden. Ik weet nog dat ik met open mond om mij heen keek tijdens een zeer goed bedoeld energie en interactie momentje. Verbaasd en vol verwondering keek ik naar mannen in pak en vrouwen in strakke rokken die uit hun stoelen opstonden om elkaar high fives te geven en om mee te doen met dansjes. Dansjes die ik misschien ook mee zou doen als ik 5 tequila op zou hebben. Begrijp me niet verkeerd; ik vind het echt fascinerend wat daar gebeurde! Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Zeker niet op een event voor ambitieuze ondernemers en zeker niet zonder die 5 tequila.



Dat de spreker de paar honderd mensen in de zaal, inclusief mannen in pak, aan het dansen kon krijgen vond ik buitengewoon knap. En dus stond ik bij het eerste event nogal ongemakkelijk, met een zenuwachtige lach en met gloeiende wangen mee te kronkelen. Ik keek snel om mij heen om er zeker van te zijn dat ik niet op een live filmpje of foto te zien zou zijn. Ik was zo dankbaar dat ik niemand in de zaal kende. Ik zie deze mensen nooit meer, dacht ik opgelucht. Ik probeerde een paar pasjes te herinneren die ik zou doen als ik het house nummer zou horen in een club. Oh, wat was ik blij toen we weer mochten zitten. Direct ging het weer over serieuze onderwerpen: over veel geld verdienen, marketing, aandelen, etc. Ik vond het zo'n groot verschil, ik begreep er niets van. 

Het bleef niet alleen bij wat ongemakkelijke dansjes. En ondanks mijn voornemen om nooit meer te gaan, bleef het toch ook niet bij één seminar. Ik heb in de afgelopen jaren best wel wat seminars bijgewoond. Ik heb goocheltrucs gezien, polonaises, luchtdrummen, massages, in elkaars ogen kijken en elkaars gedachten lezen. Misschien ben ik dan toch te nuchter, of gewoon te introvert.

Die dansjes waren voor mij een reden om niet meer te gaan. En toch ging ik. Want het zegt natuurlijk niet alleen iets over het lef van de zaal en de ‘influence’ van de spreker, maar nog meer over mijzelf. Het is mijn innerlijke struggle. Het zijn mijn gedachten, mijn normen en waarden, mijn overtuigingen die het maken dat ik het lastig vind. Het is niet voor iedereen lastig, ik vind het lastig. Het past gewoon niet bij mij. En dát vond ik indrukwekkend om te ervaren. De volgende seminars die ik volgde zorgde ik ervoor dat ik in een hoekje zat. Soms kronkelde ik wat mee, soms bleef ik op mijn stoel zitten. Ik vond de mensen die het dansen leuk vonden knap, maar ik vond mijzelf nog knapper omdat ik durfde te kiezen om er niet aan mee te doen.

Want in een zaal waar iedereen danst en springt, dan ben je juist de uitzondering als je blijft zitten. Daar is pas een hoop durf voor nodig. Dat is eigenlijk een grotere overwinning dan om mee te dansen, vind ik. Vandaag kwam ik erachter dat dit dan ook de reden is dat ik zo nu en dan nog naar een seminar ga. Om te voelen dat ik echt kies voor mijn eigen vorm. In alles. Mijn manier van ondernemen en zijn als mens. Het ervaren dat ik niet mee wilde dansen omdat het niet goed past bij mij zag ik namelijk terug in andere dingen in mijn leven. In bijvoorbeeld de vorm van zichtbaarheid. Ik weet dat het voor je online marketing goed kan zijn om veel van jezelf te laten zien. Filmpjes en foto's van jezelf, live gaan, laten zien welke kleding je koopt, waar je bent etc. Maar ik wil kiezen voor mijn manier. Waar ik mij prettig bij voel. Ook als ik weet dat de weg die anderen bewandelen bewezen succesvol is. Het hoeft niet mijn manier te zijn. Ik wil wel proberen, geinspireerd worden, maar uiteindelijk zelf kiezen. De seminars zijn voor mij dus een leuk moment om te observeren hoe anderen mensen dingen doen (leven, ondernemen, zichzelf laten zien). En vooral om te leren mijn grenzen aan te geven en mijn eigen manier te vinden om met dingen om te gaan.

Ik leer eigenlijk niets nieuws van de basiskennis die op seminars wordt gegeven. Die kennis heb ik meestal al. En dat is niet erg. Want ik hoop ook op ander soort inzichten dan kennis. Ik kijk naar andere dingen tijdens zo'n dag. Hoe mensen spreken. De presentatie. Het zelfvertrouwen van de spreker. De opbouw. De antwoorden die de zaal zou willen krijgen. Of ze die antwoorden krijgen. Het beinvloeden. Het netwerken van mensen. De drang om visitekaartjes te geven. Om succesvol te worden. Om hun eigen dromen waar te maken. Dáár leer ik van. Ik laat me inspireren, ik observeer en denk vooral na over hoe ik het zelf dingen zou doen. Wat ik kan, wat ik wel en niet zou willen. Hoe ik volledig mijzelf kan zijn in bijvoorbeeld het delen van kennis of het laten zien van mijzelf. Ik zit liever niet in de zaal, laat mij maar een soort schilderij aan de muur zijn tijdens zo'n dag.

Ik ben nooit gaan wennen aan de dansjes, maar ik heb mijn manier gevonden om met lastige situaties om te gaan. Uiteindelijk bracht het me dus juist vertrouwen in mijzelf. Een manier om met mijzelf en de situatie om te gaan als ik iets ongemakkelijk vind. Een vorm van respect, voor anderen en mijzelf. En ik vind eigenlijk niets meer gek. Misschien doe ik de volgende keer een dansje om deze inzichten te vieren. Wel met een tequila dan graag.


diary  feestje 
comments powered by Disqus
Lotte Manou Fotografie on Instagram  Lotte Manou Fotografie on Twitter Lotte Manou Fotografie on Facebook







BlogSociety